Als je mij 15 jaar geleden had verteld dat ik later 9 maanden per jaar in een camper zou wonen en ondertussen gewoon mijn werk als marketingmanager zou blijven doen, had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Ik ben Henno. Reizen en werken waren voor mij namelijk lange tijd twee compleet verschillende werelden: als ik wilde reizen, nam ik letterlijk ontslag.
Inmiddels is dat behoorlijk veranderd. Mijn camper Vamos is 9 maanden per jaar mijn huis én kantoor, ik werk 4 dagen per week voor mijn opdrachtgevers en verplaats ondertussen regelmatig mijn voordeur. Dat klinkt misschien als een heel bewust uitgestippeld plan, maar dat was het absoluut niet.
Ontslag nemen om te kunnen reizen
Mijn carrière begon tijdens mijn mbo-opleiding aan de MultiMedia Academy in Amersfoort. Voor mijn stage kwam ik terecht bij e-Village, een online marketingbureau, en daar ben ik vervolgens blijven plakken. Tijdens mijn volledige hbo-opleiding Interactieve Media aan de Hogeschool van Amsterdam werkte ik parttime bij e-Village. Uiteindelijk heb ik er zo’n elf jaar gewerkt en ben ik doorgegroeid van stagiair naar junior, medior en senior marketeer en later marketingmanager.
Ondertussen wilde ik vooral ook heel graag de wereld zien, maar remote werken was toen nog nauwelijks een ding. Dit was ruim voor corona en een paar maanden vanuit Mexico of India werken was niet iets wat je even bij HR voorstelde. Mijn oplossing was daarom vrij simpel: ik nam ontslag, ging een paar maanden backpacken en zodra het geld begon op te raken, klopte ik weer aan met “Hoi, daar ben ik weer. Hebben jullie toevallig nog iemand nodig?”
Het mooie was dat ik meerdere keren gewoon terug kon komen; volgens mij heb ik zelfs een keer promotie gekregen nadat ik ontslag had genomen. Niet bepaald een conventioneel carrièrepad, maar voor mij werkte het.
Tot reizen uit mijn leven verdween
Op een gegeven moment veranderde dat. Ik kocht een huis, begon voor mezelf en stortte me volledig op mijn bedrijf. Vooral de eerste jaren als freelancer vond ik spannend: ik wilde opdrachten binnenhalen, financiële buffers opbouwen en mijn bedrijf laten groeien. Dus werkte ik. Veel.
Reizen, iets waar ik altijd enorm veel energie van kreeg, verdween ondertussen vrijwel volledig uit mijn leven. Zo’n zeven jaar lang maakte ik nauwelijks grote reizen meer, tot mijn lichaam ongeveer drieënhalf jaar geleden aangaf dat het genoeg was en ik tegen een burn-out aanliep.
Gelukkig was ik er op tijd bij, maar alsnog kostte het me zo’n acht tot tien maanden om daarvan te herstellen. Mijn opdrachtgever op dat moment, nota bene een arbodienst, heeft me daar ontzettend goed bij geholpen, terwijl ze dat als opdrachtgever van een freelancer helemaal niet hoefden te doen.
Ik heb verschillende keren geprobeerd mijn werk weer op te bouwen. Twee keer ging dat mis en viel ik opnieuw uit. De derde keer lukte het wel. Tegelijkertijd ging ik met hulp van onder andere een psycholoog kritisch kijken naar mijn leven.
- Waar krijg ik energie van?
- Waar lekt energie weg?
- Hoe ziet mijn werk-privébalans eruit?
- Sport ik genoeg? Slaap ik goed?
- En misschien nog wel belangrijker: welke dingen die mij gelukkig maken, heb ik onderweg laten vallen?
Het antwoord op die laatste vraag was vrij duidelijk: reizen!
Dan koop je dus een camper
Doordat ik jarenlang veel had gewerkt, had ik gelukkig een behoorlijke spaarpot opgebouwd. Die heb ik vervolgens ongeveer volledig stukgeslagen op een camper.
Ik wilde namelijk niet opnieuw drie maanden vakantie nemen en daarna weer terugkeren naar mijn oude leven, maar onderzoeken of ik reizen onderdeel kon maken van mijn normale leven. Europa had ik bovendien verrassend weinig gezien, dus kocht ik een camper waarin ik langere tijd comfortabel kon wonen en werken. Ik noemde hem Vamos, Spaans voor let’s go! Dat vond ik wel toepasselijk.
In het eerste jaar reisde ik door Spanje. Het tweede jaar reed ik naar Marokko en via Portugal weer terug naar Nederland, onder andere vanwege de opnames van Onderweg naar Liefde. Afgelopen winter vertrok ik opnieuw richting Marokko en Spanje.
Inmiddels woon ik ongeveer negen maanden per jaar in Vamos. De overige maanden woon ik in mijn huis in Nederland, dat ik tijdens mijn reizen verhuur. Dat huis heb ik bewust aangehouden, want hoe leuk ik dit leven ook vind: ik zie mezelf uiteindelijk ook met een partner en misschien op termijn een gezin, want ik wil heel graag papa worden. Maar voorlopig bevalt die voordeur op wielen me uitstekend.
Mijn eerste workation was één grote marketingbelofte
Working Remotely en Alieke ken ik eigenlijk al vanaf het begin van dit hele avontuur. Toen ik tijdens mijn herstelperiode besloot dat ik weer wilde reizen, zag ik op LinkedIn een workation van Alieke voorbijkomen en dacht ik meteen: dit is precies wat ik nodig heb. Even eruit, maar tegelijkertijd mijn afspraken met opdrachtgevers kunnen nakomen. Alleen zat die workation vol, dus besloot ik het zelf te regelen.
Ik kwam uiteindelijk bij een TUI-resort terecht dat online werd aangeboden als een geschikte locatie voor een workation. Helemaal fantastisch natuurlijk, tot ik daar aankwam. Geen fatsoenlijke werkplek, geen bureaustoel, en toen ik bij de manager vroeg naar de workationfaciliteiten, bleek hij überhaupt niet te weten wat een workation was. Waarschijnlijk had ergens in Nederland een marketeer bedacht dat het lekker scoorde om het resort als workationbestemming te verkopen, zonder het resort daarvan op de hoogte te brengen. Prachtig.
Na enig overleg werd er alsnog een bureaustoel geregeld en uiteindelijk heb ik daar twee heerlijke weken gehad. Ontbijt, lunch en avondeten waren geregeld en tussendoor kon ik mijn laptop openklappen waar ik wilde. Belangrijker nog: ik ontdekte dat werken en reizen combineren voor mij daadwerkelijk werkte.
Op tijd je workation boeken
De volgende keer was ik er sneller bij en ging ik met Alieke mee op workation naar Sant Feliu de Guíxols in Spanje. Later volgde nog een workation in Valencia. Die eerste gezamenlijke workation heeft me uiteindelijk veel meer gebracht dan alleen een andere plek om te werken: ik leerde nieuwe mensen kennen, heb met een aantal deelnemers nog steeds contact en Alieke is inmiddels een goede vriendin geworden, die me zelfs is komen opzoeken tijdens mijn reis door Marokko.
Dat vind ik misschien wel een van de mooiste kanten van dit leven: er gebeuren dingen zodra je in beweging komt, letterlijk én figuurlijk. Je ontmoet mensen die je anders nooit had ontmoet en er ontstaan vriendschappen, ideeën en soms compleet nieuwe avonturen. Mijn deelname aan Onderweg naar Liefde was er bijvoorbeeld waarschijnlijk nooit van gekomen als ik niet eerst die camper had gekocht en was gaan reizen. Het ene zet het andere in beweging.
De volgende reis: Albanië, Griekenland en Italië
Voorlopig staat Vamos even in Nederland. Na maanden Marokko en Spanje en nog wat reizen in Nederland en Frankrijk is het tijd voor onderhoud, een APK en uiteindelijk een paar maanden winterstalling. Vanaf januari begint het waarschijnlijk weer te kriebelen. Bovenaan mijn lijst staan Albanië en Griekenland. Daarna wil ik met de ferry naar het zuiden van Italië en langzaam door Italië weer naar boven rijden. Voor de hele reis – Albanië, Griekenland én Italië – wil ik ongeveer 6 maanden uittrekken, en het liefst doe ik dat niet alleen.
De afgelopen periode heb ik voor het eerst langere tijd met een partner in de camper gereisd. Hoewel die relatie onderweg is stukgelopen, heeft die ervaring me ook iets geleerd: samen reizen vind ik uiteindelijk toch leuker dan alleen. Dus wie weet wie er voor januari nog op mijn pad komt.
Zin om eerst een weekje proef te draaien? 😉
En omdat dit artikel toch over dingen proberen gaat, gooi ik er meteen een ietwat onconventionele oproep tegenaan. Ik ben single en zou het ontzettend leuk vinden om uiteindelijk iemand te ontmoeten die ook enthousiast wordt van dit leven. Iemand die haar eigen werk, interesses en leven heeft, maar het tegelijkertijd geweldig lijkt om samen nieuwe landen te ontdekken en een tijdje met mij in Vamos rond te reizen.
Maar om nou bij wijze van eerste date meteen zes maanden samen in een camper naar Albanië te vertrekken, gaat misschien wat ver. Dus spreekt dit leven je aan en denk je tijdens het lezen: die Henno lijkt me eigenlijk best leuk? Meld je dan eens aan voor een workation van Working Remotely waar ik ook bij ben.
Dan kunnen we elkaar eerst een week leren kennen: samen werken, eten, sporten, een wijntje drinken en ontdekken of we elkaar na zeven dagen nog steeds leuk vinden. Lijkt me een prima eerste test. 😉 En wie weet rijden we daarna in januari samen richting Albanië, Griekenland en Italië. Je vindt me op Instagram @hennovandehee.
Maak het vooral niet te ingewikkeld
Als ik één tip mag geven aan mensen die dromen van remote werken, een workation of misschien zelfs een leven zoals ik dat nu leid, dan is het deze: ga het gewoon eens proberen.
Niet meteen zes maanden naar de andere kant van de wereld, niet eerst een camper van tienduizenden euro’s kopen en je hoeft ook niet direct je baan op te zeggen. Begin met twee weken.
Vraag je werkgever of je een korte periode vanuit het buitenland mag werken. Boek een appartement, ga mee op een workation of zoek een plek op een paar uur rijden van Nederland. Kijk eerst eens hoe het voelt. Kun je jezelf ertoe zetten om te werken terwijl buiten de zon schijnt? Vind je het fijn om werk en reizen te combineren? Krijg je er energie van? Of merk je juist dat je werk en vakantie liever volledig gescheiden houdt?
Mensen maken remote werken soms zo groot dat de eerste stap bijna onmogelijk lijkt, terwijl je helemaal niet je complete leven hoeft om te gooien. Mijn leven in Vamos is uiteindelijk ook niet begonnen met een perfect uitgedacht vijfjarenplan; het begon met één vrij simpele gedachte: volgens mij moet ik gewoon weer gaan reizen. En daar ben ik nog iedere dag blij om.
In deel 2 vertel ik binnenkort hoe ik dit leven zakelijk mogelijk maak: waarom ik 4 dagen per week gewoon serieus werk, hoe ik mijn marketingopdrachten organiseer rond mijn reizen en waarom goed internet, voldoende stroom en een lege toiletcassette soms belangrijker zijn dan het uitzicht.
Meer inspiratie over remote werken en vanlife
Digital nomad Alieke’s ervaring met vanlife: de ultieme vrijheid op wielen
