Ik ben Robbert Oelp, 54 jaar, autodidact, contentmaker, ondernemer en vader van drie kinderen. Mijn werk is breed: ik maak podcasts, schrijf artikelen en blogs, ben lokaal journalist, produceer video’s en documentaires en beheer social media kanalen. Ook ondersteun ik een bedrijfsinvesteringszone met organisatorische en praktische werkzaamheden op het gebied van communicatie en evenementen. In Nederland heb ik een eigen video- en podcaststudio.
Ik doe vooral dingen die ik leuk vind om te doen. Als generatieve contentspecialist ben ik veelzijdig en heb ik daarin mijn eigen weg gevonden. Waar mijn generalistische blik eerder werd gezien als een bedreiging voor ontwikkeling, heb ik diezelfde generalistische kennis inmiddels kunnen omarmen als mijn specialiteit.
Wat al dat werk verbindt, is dat ik graag samenhang, verbinding en crossmedialiteit creëer. Eén goed gesprek kan de basis zijn voor maanden aan content. Dat is geen truc, maar een manier van werken die rust geeft. En die, niet onbelangrijk, ook digitaal met mij meereist, letterlijk in mijn rugzak.
Remote werken voor twijfelaars
Ik ben geen digital nomad met een laptop op een strand bij zonsondergang. Ik ben ook niet iemand die op een dag alles opzegde en zonder plan vertrok. Ik ben een twijfelaar. Altijd geweest. Iemand die lang nadenkt, dingen voorzichtig probeert en zelden grote sprongen maakt. Maar ook iemand die heeft geleerd dat blijven denken je soms precies daar houdt waar je eigenlijk al weg wilde. Veranderingen doe ik in kleine stapjes. Misschien zijn die stapjes soms iets te klein, maar voor mij, als ‘angsthaas eerste klas’, de juiste keuze. En dus begon ik te bewegen. Langzaam. Stapje voor stapje.
Voordat ik kinderen had, reisde ik veel. Vooral Azië voelde vertrouwd, alsof het tempo daar beter aansloot bij wie ik was. Minder haast, meer ruimte. Minder scheiding tussen leven en werken. Op een Thais eiland dacht ik ooit: hoe zou het zijn als je hier niet alleen komt om te reizen, maar ook om te werken? Die gedachte verdween niet. Hij bleef ergens liggen, wachtend op het moment dat hij uit een overvolle rugzak weer naar boven mocht komen.
Hoe remote werken begon uit noodzaak
Toen kwamen er kinderen. En een scheiding. Ik zorgde jarenlang vrijwel fulltime voor drie jonge kinderen. Er was weinig opvang en weinig flexibiliteit. Dus werkte ik vanuit huis. Niet omdat het hip was, maar omdat het moest. Er was simpelweg geen andere oplossing. Ik was lastig bereikbaar, vaak ‘in vergaderingen’. Telefoongesprekken voerde ik in de schuur, omdat er in huis net iets te veel spelend kindergrut te horen was. Wat later ‘remote werken’ werd genoemd, of in coronatijd ‘hybride werken’, deed ik toen al. Uit pure noodzaak.
Pas veel later besefte ik hoe vormend die periode is geweest. En hoe prettig het is dat privé en zakelijk door elkaar mogen lopen. Dat het een andere manier van denken en werken is.
Toen ik in korte tijd ernstig ziek werd en een zware operatie moest ondergaan, ontdekte ik dat deze manier van werken ook toen met mij mee kon reizen, aangepast, noodgedwongen flexibeler. Herstel stond voorop en werk ging op een lager pitje, maar het was er wel. Niet omdat het moest, maar omdat werk een belangrijk onderdeel van mijn leven is geworden dat zich meebeweegt met veranderende privéomstandigheden.
Ergens ontstond toen het besef: remote werken is voor mij een way of living geworden. De bank thuis, je eigen kantoor, wachtend bij de koffieautomaat bij de garage, op een vliegveld, in een coffeeshop in het buitenland, op een subtropisch eiland om zelfs een ziekenhuisbed kan op sommige momenten voelen als jouw kantoor.
Van noodzaak naar keuze: mijn ondernemerschap
Maar terug naar een ander kantelpunt, jaren eerder. Voordat ik ondernemer werd, werkte ik zo’n 12,5 jaar in loondienst. Mijn eerste baan, waarin ik mij als een vis in het water voelde. Na een overname veranderde de situatie echter volledig. Ik belandde in een reorganisatie en werd als ‘overbodig’ bestempeld, een situatie die ik overigens begreep. Geen rancune, boosheid of verdriet maar een situatie die mij verplichtte een nieuwe koers uit te zetten.
Ik zag geen passende nieuwe rol binnen de nieuwe organisatie en zocht naar een andere richting. Dat moment voelde minder als een klap en meer als een richtingaanwijzer. Ik wist ineens zeker: ik wil niet meer in loondienst werken. Niet omdat het slecht is, maar omdat het niet meer bij mij paste. Ondernemen was geen sprong in het diepe. Het was een reeks kleine beslissingen. Vaak met twijfel, soms met angst, maar steeds met het gevoel dat ik dichter bij mezelf bleef.
Achteraf zie ik hoe deze manier van leven ook opvoeding is geweest. Niet door grote woorden, maar door voorbeeldgedrag. Mijn kinderen zagen dat werk en leven geen tegenpolen hoeven te zijn. Dat je dromen niet hoeft op te geven, maar soms parkeert, om ze later weer op te halen. Dat je eerst mag doen en pas daarna aan geld hoeft te denken.
Het leven dat je leidt, is uiteindelijk de boodschap die je doorgeeft.
Werken vanuit Thailand als ondernemer
Toen mijn kinderen ouder en zelfstandiger werden, kwam die oude droom weer terug. Ver weggestopt in de rugzak dwarrelde hij steeds opnieuw naar boven. Niet groots, niet luid, maar aanwezig. Stilletjes plantte hij een zaadje in mijn hoofd. Ik begon opnieuw naar Thailand te reizen. Eerst kort. Altijd met werk bij me. Als ondernemer sta ik nooit helemaal uit. Met een eSIM ben ik bereikbaar, gesprekken lopen via WhatsApp en deadlines reizen mee. Soms is het ook gewoon fijn om ‘iets’ zakelijks te doen, te werken aan je zichtbaarheid.
Een klant zei eens: “Het voelt alsof je gewoon hier zit.” Dat raakte me. Blijkbaar zit afstand vooral in ons hoofd. Een andere klant appte: “Eigenlijk gaat de communicatie precies hetzelfde als wanneer je in Nederland bent.” Langzaam maakte afstand geen verschil meer maar was het niet meer dan een vraag: ‘Zit je in de buurt of moet ik jaloers zijn dat je tegelijkertijd ook vitamine D aan het tanken bent? Ik ben niet jaloers hoor!’
Remote werken in Thailand: leven in plaats van reizen
Ik ga twee keer per jaar ongeveer drie weken naar Thailand. In de eerste dagen staat vakantie nog centraal, maar na de eerste week draait het om de combinatie. Mijn werkdagen verschillen. Soms werk ik lange dagen, soms maar een paar uur. Ik werk in hotels, cafés met goede wifi, aan tafels die tijdelijk mijn bureau zijn. Soms op de universiteit waar mijn partner werkt, tussen studenten van het conservatorium of stilletjes achter in een collegezaal.
Je bouwt vanzelf een ritme op. Je leert mensen kennen. Het wordt minder ‘op reis zijn’ en meer ‘ergens leven’. Ik zat vanaf begin januari in Bangkok, daarna enkele dagen in Chiang Mai en nu verblijf ik in Phitsanulok, centraal in Thailand. Ik ben hier een van de weinige toeristen, al voelt dat totaal niet zo. Thai kijken op een andere manier naar mensen, met veel onderling respect.
Ondernemen met meer vrijheid
In 2024 gaf ik mijn werk een naam: Content Tijger. Niet om te verkopen, maar om richting te geven. Een naam helpt om keuzes te maken, zichtbaar te worden en jezelf serieus te nemen. Mijn wens is om bedrijven en zzp’ers te helpen met online zichtbaarheid, juist omdat ik technisch en inhoudelijk breed ben opgeleid. Audio, video, montage, niet via snelle templates, maar via vakmanschap. Deze blog is geen promotie, maar wel onderdeel van dat proces: laten zien waar ik sta en waar ik naartoe werk.
Remote werken gaf mij geen zorgeloos leven. Sterker nog, het is soms best lastig, zeker met thuiswonende kinderen en het besef dat je niet ‘thuis’ bent waar alles vertrouwd voelt en is. Maar het geeft ook rust. Ruimte. En een ander perspectief. Een bredere wereld met meer mogelijkheden.
Het vraagt discipline, duidelijke afspraken en eerlijkheid. Naar klanten, maar vooral naar jezelf. En het levert iets op wat moeilijk in geld is uit te drukken: het gevoel dat je leven meebeweegt en dat je vrijheid ervaart. Het vrije ondernemerschap, met een flinke extra twist.
Remote werken stap voor stap uitbreiden
Op dit moment werk ik ongeveer zes weken per jaar remote, verspreid over het jaar. Dat voelt goed. En tegelijkertijd is het een begin naar meer. Ik wil dat langzaam uitbreiden. Vaker per jaar. Langer per keer. Dat betekent keuzes maken, nieuwe opdrachtgevers zoeken en structuren aanpassen. Niet alles tegelijk. Niet roekeloos.
En wat heb ik geleerd? Droom groot. En droom duizend keer groter dan je allergrootste droom. Niet omdat alles kan, maar omdat dromen beweging creëren. Doe eerst, denk later aan geld. Richting komt voor rendement. Begin klein, maar begin. Ook kleine stapjes brengen je verder. Wees duidelijk naar klanten. Neem ze mee in je verandering. Blijf niet waar je bent als je weet waar je heen wilt.
Ik heb mijn leven niet omgegooid. Ik heb het verplaatst. In kleine stappen, waarin locatie niet langer de basis is, maar slechts een onderdeel. Elke stap laat zien dat de wereld niet kleiner wordt door afstand, maar juist groter, met meer mogelijkheden en perspectief. Zelfs voor twijfelaars en angsthazen zoals ik, is er ruimte om te komen tot remote werken. Ook in kleine stapjes.
Zou jij mij willen volgen? Neem een kijkje op mijn website: contenttijger.nl of check mijn Instagram: @content_tijger of TikTok: @contenttijger
Meer tips over workations en remote werken
Thailand: de ultieme bestemming voor remote werken en digital nomads
Van Lapland tot Japan: wereldwijd werken als gids en digital nomad
